કલબલાટ

સોસાયટી મા ઘર હોવાનો ફાયદો (કે ગેરફાયદો  ???) એ હોય છે કે દિવસ ભર તમને જાત-ભાત ના અવાજો સાંભળવા મળે છે. થોડાક ઉદાહરણ અંહી પ્રસ્તુત છે.

નાળીયેર વાળો – “એ નાળીયેરરરરર”

પસ્તિ વાળો – “પસ્તિ, ભંગાર, લોખંડ, પતરા”

સબરસ વાળો – “એ સબરસ લ્યો સબરસ” (મારી જાણ મુજબ, આ ભાઈ ફક્ત બેસ્તાવર્ષ ના દિવસે વહેલી સવારે જ જોવા કે સાંભળવા મળે છે.)

ઈડલી વાળો – આ ભાઈ એક બે મહિનાથી જ સાયકલ રિક્શા પર આવે છે (સાંજ ના સાતની આસપાસ) અને ઈડલી-ઢોસા લાવે છે. ફ્કત “પોંપુ પોંપુ” ના અવાજથી જ ખબર પડી જાય કે ઈડલી આવી.

શાકભાજી વાળો – આ તો બધી જ્ગ્યાએ સરખા જ હોય, એમા કહેવુ ના પડે.

કેરીની મૌસમમા ટેમ્પામા કેરી લઈ ને કેરીવાળો પણ “એ રત્નાગીરી હાફુસ આવી” ની હાંક પાડી જાય છે.

ગાદલા બનાવવા વાળા પણ કોઇક વાર આવે છે. તેઓ સાયકલ પર જે મશીન લાવે છે, તેના અવાજથી જ ખબર પડી જાય છે.

મોચી – આ ભાઈ ને બૂમો પાડતા સાંભળયુ નથી,પણ રેગ્યુલર છે.

આ સિવાય વારે-તહેવારે માગવા વાળાનો તો પાર નથી અને તહેવાર પ્રમાણે તેમની બોલી બદ્લાય છે. હા પણ, મારા ઘર માથી એક અવાજ અચુક સંભળાય છે “આગળ જા ભાઈ”

પહેલા સેલ્સમેનો પણ આવતા હતા, હવે દેખાતા નથી. કદાચ સોસાયટીનો વોચમેન બહારથી જ રોકી દે છે.

વર્ષો પહેલા નાનો હતો ત્યારે હાથીવાળા બાવાઓ પણ આવતા હતા (ઍક હાથી અને છ – સાત બાવાઓ), ત્યારે ઘરમાથી ગભરાવતા અને આપણે પણ થોડીક ખુલ્લી બારી માથી હાથીને જોય લેતા. આજ કાલ એ પણ નથી આવતા. હાથી ફ્ક્ત હવે પ્રાણી સંગ્રહાલય મા જ જોવા મળે છે. ગયા વર્ષે મૈસૂર ના પ્રાણી સંગ્રહાલય મા જોયા હતા.

અખબાર વાળો રોજ આવે છે, પણ મુલાકાત ફ્ક્ત મહીને પૈસા લેવા આવે ત્યારેજ થાય છે.

મુમ્બઈ અને બેંગ્લુરુ મા હતો ત્યારે ફ્લેટ મા રહેતા હતા, ત્યાં વોચમેન, ટીફીન વાળો, ધોબી અને અખબાર વાળો જ આવતો.