મુંબઈએ મને ઘણા મિત્રો આપ્યા છે એટ્લેજ મુંબઈ ઘણૂ પોતાનુ લાગે છે. એ વિશે ફરી કયારેક.

એક ભારતીયને સૌપ્રથમ અંતની શરૂઆતની ખબર પડે છે અને મૂવીના અંતમા ચાઈનીસોએ બનાવેલા જહાજોમા અમુક લોકો ૬૦૦ કરોડ રુપૈયા (???) પર સીટ આપીને અને અમુક લોકો નસીબથી બચી જાય છે. સાથે જ ૦૧ – ૦૧ – ૦૦૦૧ ની પણ શરૂઆત થાય છે.

એક વાર થિયેટરમા જઈને જોવા જેવુ મૂવી છે.

હમણાં સમાચાર મળ્યા કે બેંગ્લૂરૂ (બેંગ્લોર) માં પણ વરસાદ પડી રહ્યો છે. લાગે છે, ૨૦૧૨ ના અંતની શરૂઆત થઈ રહી છે આ વીકેન્ડ્માં ૨૦૧૨ રીલીઝ થઈ રહ્યુ છે, તો જોવા જવાની ઈચ્છાછે.

આ વાતાવરણની સ્વાસ્થય પર થોડી અસર થઈ છે. ગઈકાલથી શર્દી અને ઝીણો તાવ છે, તો આજે ઘરે જ કામ અને આરામ છે.

પરંતુ અન્તે પાવર પ્લેનો પણ ફાયદો ના થયો. જાડેજાની અસ્થીરતા અને પૂંછડીયા બેટ્સમેનોના હવાતીયા ભારત ને જિતાડી ના શક્યા. આમ તો  ઓ સ્ટ્રેલિયા પણ ફિલ્ડીંગમા લોચા મારતુ હતુ, જો થોડીક વધારે મહેનત કરી હોત તો ભારત આ મેચ જીતી શક્યુ હોત.

સચીનને ૧૭,૦૦૦ રન માટે અને સદી માટે અભિનંદન… જોઈએ હવે આગલી મેચમા શું થાય છે?

નાનપણ હતું ત્યારે જલ્દી યુવાન થવા માંગતા હતા, હવે સમજાયું કે, અધૂરા સપના ને અધુરી લાગણી ઓ કરતા અધૂરું હોમવર્ક અને તૂટેલા રમકડાં વધુ સારા હતા.

નાળીયેર વાળો – “એ નાળીયેરરરરર”

પસ્તિ વાળો – “પસ્તિ, ભંગાર, લોખંડ, પતરા”

સબરસ વાળો – “એ સબરસ લ્યો સબરસ” (મારી જાણ મુજબ, આ ભાઈ ફક્ત બેસ્તાવર્ષ ના દિવસે વહેલી સવારે જ જોવા કે સાંભળવા મળે છે.)

ઈડલી વાળો – આ ભાઈ એક બે મહિનાથી જ સાયકલ રિક્શા પર આવે છે (સાંજ ના સાતની આસપાસ) અને ઈડલી-ઢોસા લાવે છે. ફ્કત “પોંપુ પોંપુ” ના અવાજથી જ ખબર પડી જાય કે ઈડલી આવી.

શાકભાજી વાળો – આ તો બધી જ્ગ્યાએ સરખા જ હોય, એમા કહેવુ ના પડે.

કેરીની મૌસમમા ટેમ્પામા કેરી લઈ ને કેરીવાળો પણ “એ રત્નાગીરી હાફુસ આવી” ની હાંક પાડી જાય છે.

ગાદલા બનાવવા વાળા પણ કોઇક વાર આવે છે. તેઓ સાયકલ પર જે મશીન લાવે છે, તેના અવાજથી જ ખબર પડી જાય છે.

મોચી – આ ભાઈ ને બૂમો પાડતા સાંભળયુ નથી,પણ રેગ્યુલર છે.

આ સિવાય વારે-તહેવારે માગવા વાળાનો તો પાર નથી અને તહેવાર પ્રમાણે તેમની બોલી બદ્લાય છે. હા પણ, મારા ઘર માથી એક અવાજ અચુક સંભળાય છે “આગળ જા ભાઈ”

પહેલા સેલ્સમેનો પણ આવતા હતા, હવે દેખાતા નથી. કદાચ સોસાયટીનો વોચમેન બહારથી જ રોકી દે છે.

વર્ષો પહેલા નાનો હતો ત્યારે હાથીવાળા બાવાઓ પણ આવતા હતા (ઍક હાથી અને છ – સાત બાવાઓ), ત્યારે ઘરમાથી ગભરાવતા અને આપણે પણ થોડીક ખુલ્લી બારી માથી હાથીને જોય લેતા. આજ કાલ એ પણ નથી આવતા. હાથી ફ્ક્ત હવે પ્રાણી સંગ્રહાલય મા જ જોવા મળે છે. ગયા વર્ષે મૈસૂર ના પ્રાણી સંગ્રહાલય મા જોયા હતા.

અખબાર વાળો રોજ આવે છે, પણ મુલાકાત ફ્ક્ત મહીને પૈસા લેવા આવે ત્યારેજ થાય છે.

મુમ્બઈ અને બેંગ્લુરુ મા હતો ત્યારે ફ્લેટ મા રહેતા હતા, ત્યાં વોચમેન, ટીફીન વાળો, ધોબી અને અખબાર વાળો જ આવતો.

* ફટાકડા ફૂટવા લગ્યા છે.

* સાંજના ૬ – ૩૦ વાગ્યે અન્ધારુ થઈ જાય છે.

* આજે જુના મિત્રો ને મળી ને જુની યાદો પણ તાજા થઈ ગઈ.

* કલાઇંટ્સ સાથે વાતો કરવામા રાત ના ઉજાગરા પણ વધી ગયા છે.

ઘણી વાર વિચારુ છુ, જીવન મા આવા નાના મોટા બદ્લાવ જરુરી છે. તો જ તો જીવન જીવવાની મજા આવે.

પરન્તુ ઘણી વાર જીવન મા એવા માણસો મળી જાય છે કે ઉપર ના વાક્ય ને બદલવુ યોગ્ય લાગે. “માણસ એક સામાજીક પ્રાણી છે”.

ગઈકાલે હુ સુરત થી થોડે દૂર બારડૉલી અભિયાન્ત્રિક કોલેજ ની ઓફીશીયલ મુલાકાતે ગયો હતો, ત્યા આવુજ એક પ્રાણી ભટ્કાઈ ગયુ. એ મહાનુભવી પોતાની ૫% જાણકારી ને ૫૦૦% બતાવીને અનુભવી અધ્યાપકો સામે પોતાની અક્કલ નુ અવર્ણિય પ્રદશન કરી રહ્યો હતો અને સાથે સાથે લોકો ને નીચા બતાવ વાનો પ્રયત્ન પણ કરી રહ્યો હતો.

હોય ભાઈ, પરન્તુ બીજા ના અભિપ્રાય ની પણ કદર કરવી જરૂરી છે. પૄથ્વિ ચોરસ છે એમ પિપૂડી વગાડવાથી પૄથ્વિ ગોળ મટી ચોરસ નથી બની જતી.

આવા બુદ્ધીજીવી ઓને “કૂવામા ના દેડ્કા” નુ બિરૂદ આપી શકાય…

મિત્ર કાર્તિક નો આભાર! તેમના ગુજરાતી બ્લોગ પરથી પ્રેરણા લઈને જ આજે પહેલુ વહેલુ લખાણ લખ્યુ છે.